مردى از انصار خدمت پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: يا رسول الله ! من طاقت فراق شما را ندارم . هنگامى كه به خانه مى روم به ياد شما مى افتم ، از روى محبت و علاقه اى كه به شما دارم ، دست از كار و زندگى برداشته ، به ديدارتان مى آيم ، تا شما را از نزديك ببينم ، آن گاه به ياد روز قيامت مى افتم كه شما وارد بهشت مى شويد در والاترين جايگاه آن قرار مى گيريد و من آن روز از جدايى شما اى رسول خدا چه كنم ؟

بعد از صحبت هاى مرد انصارى ، اين آيه شريفه نازل شد:

آنان كه از خدا و رسولش اطاعت كنند، در زمره كسانى هستند كه خدا برايشان نعمتها عنايت كرده : از پيغمبران ، راستگويان ، صادقان ، شهيدان و صالحان و اينان خوب رفيقانى هستند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله آن مرد را خواست و اين آيه را برايش ‍ خواند و اين مژده را به او داد كه پيروان راستين پيامبر صلى الله عليه و آله در بهشت ، كنار آن حضرت خواهند بود.(یعنی اگر بهشتی باشند, در بهشت در کنار آن حضرت خواهند بود و از وجود پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دور نخواهند بود.)

حرف آخر: خدایا بدی ما را به خوبی پیامبرت ببخش.